Regie neem je niet in één keer. Die groeit met je mee.

Als jong meisje wist ik één ding zeker: verantwoordelijkheid hoort erbij.

Ik stapte al vroeg het familiebedrijf in. Een bakkersbedrijf dat zes dagen per week draaide. Jong moeder van twee kinderen, een onderneming die altijd doorging en klanten die op je rekenen. Daar leerde ik wat het betekent om verantwoordelijkheid niet uit te stellen. Niet morgen, maar vandaag.

Op mijn dertigste besloot ik opnieuw te beginnen. Een met de steun van mijn echtgenoot ging ik studeren in Amsterdam – World Travel School. IATA- en KLM-diploma’s op zak. Een bewuste keuze om door te schakelen naar de reisbranche. Een eigen reisbureau volgde. Ondernemen zat inmiddels in mijn systeem.

Ondertussen was ik altijd maatschappelijk betrokken. Eerst langs de lijn bij de sportvereniging van mijn kinderen. Daarna in het bestuur. Uiteindelijk als voorzitter. De stap naar de politiek voelde bijna logisch. Het liep in elkaar over: verantwoordelijkheid nemen voor je omgeving, meedenken, richting geven.

Ik combineerde het runnen van een huishouden, een eigen reisbureau, politieke activiteiten en bestuurlijke rollen. Het kostte veel uren. Heel veel uren. En hoewel het me energie gaf, merkte ik ook dat voldoening niet automatisch meegroeit met drukte of status.

Toen ik wethouder werd, begon een nieuw hoofdstuk. Volledig in de publieke sector. Strategische keuzes, complexe dossiers, maatschappelijke impact. Dat was intens, leerzaam en eervol. Maar ook daar stelde ik mezelf steeds opnieuw de vraag: wat wil ik de komende jaren écht betekenen?

Ik besloot te investeren in verdieping. Studies bedrijfskunde, strategie en verandering. Aanvullende opleidingen en trainingen. Niet omdat het moest, maar omdat ik wilde begrijpen hoe mensen en organisaties werkelijk in beweging komen.

De keuze om te stoppen als wethouder en verder te gaan als zelfstandig consultant voor ministeries, lokale overheden en publieke organisaties was opnieuw zo’n kantelpunt. Geen vlucht, maar een bewuste stap vooruit. En die keuze geeft mij al jaren voldoening.

Wat me daarbij altijd is bijgebleven: vanaf zeer jonge leeftijd coachte ik eigenlijk al. Medewerkers, collega’s, bestuurders. Ik hielp mensen groeien in hun rol, keuzes maken, regie nemen. Niet door het voor hen op te lossen, maar door hen te laten zien wat er al in henzelf aanwezig was.

Heb ik daarmee het adviseren afgeleerd? Zeker niet. Mijn strategische blik en bestuurlijke ervaring neem ik overal mee naartoe.

Maar ik ben nu vooral een coach die jou helpt om zelf inzicht te krijgen. Om niet alleen te begrijpen wat er speelt, maar om van daaruit de volgende stap te zetten. Duurzaam. Doordacht. In lijn met wie jij bent en waar je naartoe wilt.

Want echte beweging ontstaat niet doordat iemand je vertelt wat je moet doen.
Die ontstaat wanneer jij besluit regie te nemen.

En dat begint vaak met één eerlijke vraag aan jezelf.

Wat wil ik nu écht?